Προβολή του ελληνικού κρασιού

Δεν συνηθίζουμε να ασχολούμαστε με θέματα που σχετίζονται με αλκοόλ, μια και το ιστολόγιο απευθύνεται κυρίως στους μαθητές μας αλλά σήμερα θα κάνουμε μια μικρή εξαίρεση για να αναφερθούμε σε μια είδηση που έχει σχέση με τα ελληνικά κρασιά.

Είναι γνωστό πως τα τελευταία χρόνια συνηθίσαμε να διαβάζουμε στα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα της Βορείου Αμερικής πολλά θέματα σχετικά με την Ελλάδα. Όλα, ή  για την ακρίβεια η συντριπτική τους πλειοψηφία είχαν να κάνουν με την οικονομία και την κρίση. Τα περισσότερα φυσικά με απαισιόδοξες προβλέψεις και σχολιασμό που λίγο πολύ εμφάνιζε την Ελλάδα να καταρρέει και να είναι με το ένα πόδι στην πτώχευση και το άλλο στην έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το μάτι μας συνήθισε σιγά-σιγά να αγνοεί τις αρνητικές ειδήσεις και να αποζητά κάποια θέματα με θετικό περιεχόμενο για την πατρίδα.
Ένα από τα πρόσφατα δημοσιεύματα που είναι και θετικά αλλά και ενθαρρυντικά για την Ελλάδα, έρχεται από την μεγάλης κυκλοφορίας  εφημερίδα New York Times  που στη θεματική ενότητα Dine & Wine, της περασμένης Πέμπτης, 23 Μαΐου, κάνει ένα εξαιρετικό αφιέρωμα στα ελληνικά κρασιά και συγκεκριμένα στο λευκό ελληνικό κρασί το οποίο και συγκρίνει με το διεθνούς φήμης ιταλικό.

Η σύγκριση και η γενικότερη παρουσίαση των ελληνικών οίνων είναι εντυπωσιακή. Οι ειδικοί οινολόγοι, που σημειωτέον δοκιμάζουν συγκεκριμένα ελληνικά κρασιά επί σειρά ετών καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι είναι εξαιρετικής ποιότητας και αξίας με δεδομένη την λογική τιμή τους. Για όσους ενδιαφέρονται να διαβάσουν  λεπτομέρειες για συγκεκριμένα ελληνικά κρασιά ,το σχετικό άρθρο υπογράφει  ο Eric Asimov με τίτλο «As Greek as the sea»και βρίσκεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.nytimes.com/2013/05/29/dining/reviews/white-wines-as-greek-as-the-sea.html?_r=2&
Για τους μεγαλύτερους, θυμηθείτε ότι στα καταστήματα του LCBO (του Καναδικού κρατικού μονοπωλίου οινοπνευματωδών ποτών) υπάρχουν πολλά και καλά ελληνικά κρασιά. Παραγγέλνοντάς τα, όχι μόνο  θα συνοδεύσετε το φαγητό σας με αυθεντικές ελληνικές γεύσεις αλλά και θα ενισχύσετε την ελληνική οικονομία που έχει ανάγκη από την υποστήριξή μας όσο ποτέ άλλοτε.

 

Σουβλάκι: Γνωρίζετε την ιστορία του;

Είναι γνωστό πως η ελληνική/μεσογειακή διατροφή είναι εξαιρετικά δημοφιλής στον Καναδά αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Μιλώντας για ελληνική κουζίνα μια από τις πρώτες λέξεις που έρχονται στο μυαλό είναι το σουβλάκι, μαζί με το μουσακά, το τζατζίκι και φυσικά την ελληνική σαλάτα.

Η Danforth Avenue, το κέντρο της ελληνικής παροικίας στο Τορόντο, αποτελεί πόλο έλξης για όσους θέλουν να δοκιμάσουν αυθεντικό σουβλάκι και κατακλύζεται από εκατομμύρια επισκέπτες όλο το χρόνο με αποκορύφωμα το δεύτερο σαββατοκύριακο του Αυγούστου όταν διοργανώνεται το φεστιβάλ "Taste of the Danforth".Στο σουβλάκι οφείλεται κατά κύριο λόγο η καλή φήμη των ελληνικών εστιατορίων, όχι μόνο του Greektown αλλά και όλης της πόλης.
Πρόκειται για το πιο χαρακτηριστικό δείγμα του ελληνικού γρήγορου φαγητού (fast food) που έχει όμως μια πλούσια και διαπολιτισμική ιστορία:

Όταν μιλάμε για σουβλάκι, δεν εννοούμε κάποια καινούργια ανακάλυψη. Μιλάμε για μια τέχνη ψησίματος ηλικίας …τουλάχιστον 3.000 ετών. Ακόμα και στα ομηρικά έπη υπάρχουν αναφορές που θέλουν τον Αχιλλέα να ψήνει στη θράκα σουβλάκια και κομμάτια κρέατος που έμοιαζαν με κοντοσούβλια. Επίσης, ο Αθήναιος στο έργο του «Δειπνοσοφισταί» έχει μια πολύ χαρακτηριστική αναφορά: Ο Ηγήσιππος, λέει, που έζησε γύρω στο 170 π.Χ. και υπήρξε μία από τις σημαντικότερες συγγραφικές πηγές για την Ιστορία της Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ, συνέγραψε το περίφημο «Οψαρτυτικό», κάτι σαν αρχαίο οδηγό μαγειρικής. Σ’ αυτόν, λοιπόν, αναφέρει ένα έδεσμα με την ονομασία «κάνδαυλος», που από την περιγραφή φαίνεται να μοιάζει πολύ με το σουβλάκι.

Είχε διάφορα κομμάτια ψητού κρέατος, πίτα, τυρί, άνηθο και συνδυαζόταν με κάποιο ζουμί. Ενα ιδιόμορφο σουβλάκι από εντόσθια συναντάται στην αρχαία Ρώμη και σε κείμενα του 1ου αι. μ.Χ., αλλά και αργότερα στην Κωνσταντινούπολη, όπου μετά την άλωση, πλανόδιοι πωλούσαν στους δρόμους εκτός από φρούτα ή λαχανικά και σουβλάκι με πίτα.

Η ιδέα του τυλιγμένου κρέατος μαζί με λαχανικά και διάφορα αρωματικά απαντάται σε πολλές κουζίνες του κόσμου, από την ασιατική, την ιαπωνική και την κινεζική μέχρι την αραβική, την ισπανική και την αμερικανική ή ακόμα και τη γαλλική. H Eλλάδα δεν είναι ο μόνος τόπος στον πλανήτη όπου το κρέας ή τα λαχανικά σουβλίζονται σε ξυλάκια (καλαμάκια) για να ψηθούν στα κάρβουνα. Tο σουβλάκι, στην ουσία, είναι παγκόσμιο φαγητό
Από την Αμερική, όπου το μπάρμπεκιου είναι τρόπος ζωής, ένα δημοφιλές σουβλάκι περιέχει ένα και μοναδικό κομμάτι κρέας, λουκάνικο, σουβλισμένο και ψημένο στη σχάρα. Τα καρυκεύματά του είναι τα γνωστά: μουστάρδα και κέτσαπ. Είναι ίσως από τα πιο φτωχά σαν ιδέα φαγητά στη σχάρα. Αλλού, όμως, η παράδοση είναι πλούσια και πάρα πολύ γευστική.

Στη Μεσόγειο το σουβλάκι ψήνεται παντού, από τις ακτές της Ισπανίας μέχρι τα μεζεδοπωλεία της Τουρκίας. Το ισπανικό δώρο στον κόσμο της σούβλας λέγεται pinchitos, μικρά σουβλάκια από ποικίλα κρέατα. Μπορεί να γίνει από χοιρινό, το εθνικό κρέας της Ισπανίας, από κοτόπουλο και άλλα. Καμιά φορά τα φτιάχνουν από κιμά, άλλες φορές από κυβάκια. Οι γεύσεις διαφέρουν από συνταγή σε συνταγή: το κύμινο είναι δημοφιλές, για παράδειγμα, όπως επίσης το φρέσκο κολίανδρο και ο μαραθόσπορος, γεύσεις φερμένες όλες από την αραβική παράδοση της Βόρειας Αφρικής που έχει επηρεάσει αισθητά τη μαγειρική της Ισπανίας. Τα pinchitos θεωρούνται μεζές (τάπας). Βρίσκουμε τέτοια και ανάμεικτα με το κλασικό λουκάνικο chorizo και γαρίδες, ψημένα στα κάρβουνα.

Οι Γάλλοι έχουν τα brochettes τους, με διάφορες πρώτες ύλες, από κοτόπουλο μέχρι μπακαλιάρο. Πολλά απ’ αυτά είναι σπεσιαλιτέ της μεσογειακής Γαλλίας, γύρω από την Προβηγκία. Ένα αγαπητό σουβλάκι εκεί περιέχει διάφορα αρνίσια εντόσθια, με τομάτα, κρεμμύδι και βασιλικό.Παντού στον κόσμο, και στην Μεσόγειο και αλλού, το σουβλάκι είναι από τα κλασικά φαγητά του δρόμου, κάτι πρόχειρο, δηλαδή, που το τρώγει ο κόσμος στα όρθια και πολλές φορές καθοδόν. Ένα μέρος όπου η παράδοση αυτή είναι τεράστια και πολύ ζωντανή είναι η Λατινική Αμερική. Εκεί παντού υπάρχουν πλανόδιοι μάγειροι που ψήνουν διάφορα σουβλάκια σε καροτσάκια στον δρόμο.
Στη Βολιβία, για παράδειγμα, φτιάχνουν τα anticucho, μικρά σουβλάκια με εναλλάξ κομμάτια από κρέατα και πατάτες και σερβιρισμένα με μια σάλτσα από φιστίκια.

Στο Περού σουβλίζουν διάφορα εντόσθια, μεταξύ των οποίων το φαβορί τους, μοσχαρίσια καρδιά μαριναρισμένη σε πικάντικη σάλτσα από σκόρδο, λάδι, μπαχαρικά και μια ειδική ντόπια καυτερή πιπεριά. H παράδοση αυτή κρατήθηκε και στη διασπορά. Στις νοτιοαμερικάνικες γειτονιές της Νέας Υόρκης, για παράδειγμα, κάθε βράδυ γίνεται ένα μυρωδάτο, γευστικότατο πανηγύρι από τέτοια φαγητά, ψημένα σε καροτσάκια στον δρόμο.Από τα πιο ενδιαφέροντα σουβλιστά είναι αυτά που φτιάχνονται στην Καραϊβική, ίσως επειδή οι γεύσεις είναι υβρίδια δανεισμένες από πολλές άλλες κοντινές κουλτούρες. Ένα απλό σουβλάκι από αρνίσιο κρέας, για παράδειγμα, συνήθως γλυκίζει στη μαγειρική της Καραϊβικής επειδή το μαρινάρουν με μέλι, ξύδι και λάδι. Το αποτέλεσμα είναι ένα καραμελωμένο κρέας στη σούβλα, τραγανό απ’ έξω και μαλακό από μέσα.Αλλά ο συνδυασμός του ψητού αρνίσιου κρέατος και τελευταίως μόνο του χοιρινού, για λόγους οικονομίας, με το τζατζίκι, την ντομάτα και το κρεμμύδι (στην παραδοσιακή μορφή και όχι τη φαστφουντάδικη λογική με κάτι περίεργες σος) είναι αποκλειστικά ελληνική πατέντα, ίσως με ανατολίτικη καταγωγή.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που στην Ελλάδα το τυλιχτό σουβλάκι άρχισε να διαδίδεται τις δεκαετίες του ’40 και του ’50 σε προσφυγικές περιοχές, όπως η Δραπετσώνα, η Νίκαια και ο Κορυδαλλός. Λέγεται ότι στον Πειραιά το 1947 ένας Κωνσταντινουπολίτης άνοιξε φούρνο όπου πωλούσε πίτες σε μικρά ταψάκια, ενώ το 1950 εμφανίστηκε από την ίδια οικογένεια το πρώτο σουβλάκι κεμπάπ τυλιγμένο σε πίτα.
Και από τότε, το σουβλάκι δεν μας πρόδωσε ποτέ…
 Πηγή: Mychanell.gr

Συνέδριο για την ελιά και τους πολιτισμούς της Μεσογείου

O καθηγητής Κenneth Barlett

Η ελιά είναι  ένα από τα πολυτιμότερα φυτά για τον άνθρωπο και ειδικά για τους λαούς της Μεσογείου που έχουν την τύχη να απολαμβάνουν τους καρπούς της εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Παράλληλα με τη θρεπτική  αξία του ελαιολάδου,  η ελιά αποτελεί και  σύμβολο ειρήνης, προόδου  και συνεργασίας  για τους πολιτισμούς που αναπτύχθηκαν γύρω από τη Μεσόγειο θάλασσα.

O Γ. Πρόξενος κ. Δημήτρης Αζεμόπουλος 

Εκπρόσωποι  τεσσάρων χωρών της περιοχής αυτής, της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Γαλλίας και του Ισραήλ,  βρέθηκαν την περασμένη Πέμπτη στο Royal Ontario Museum, στο  Τορόντο για να γιορτάσουν την κοινή τους κληρονομιά με μουσική, χορό και γεύσεις που μετέφεραν  το άρωμα του ελιάς  στον Καναδά.


Η εκδήλωση διοργανώθηκε από το Καναδικό Ινστιτούτο Μεσογειακών Σπουδών και το St Michael’s College υπό την αιγίδα των Γενικών Προξενείων των τεσσάρων χωρών  στο Τορόντο.

Τα κορίτσια της "Νεφέλης" εντυπωσίασαν 

Βασικός ομιλητής ήταν ο καθηγητής Κenneth Barlett ο οποίος έκανε μια ιστορική αναδρομή στην καλλιέργεια της ελιάς στη Μεσόγειο από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας και παρουσίασε στοιχεία και φωτογραφικό υλικό που αναδεικνύουν το ελαιόλαδο ως πηγή ζωής, οικονομικής ανάπτυξης, πολιτισμού και παράδοσης για τους λαούς της περιοχής. 

Μουσικός από τη Γαλλία

 Εκπροσωπώντας τους διπλωμάτες των μεσογειακών χωρών, ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στο Τορόντο, κ. Δημήτρης Αζεμόπουλος αναφέρθηκε στην ιδαίτερη σημασία της ελιάς για τον ελληνικό λαό και τόνισε την συμβολική αξία του φυτού που σύμφωνα με τη μυθολογία δώρισε η Θεά Αθηνά στους κατοίκους της πρωτεύουσας για να την ανακηρύξουν σε προστάτιδα θεά τους και να χαρίσουν στην πόλη τους το όνομά της.

Μουσικοί από το Ισραήλ

Στο καλλιτεχνικό μέρος της εκδήλωσης συμμετείχαν μουσικοί από τις χώρες της Μεσογείου ενώ την Ελλάδα εκπροσώπησε η θεατρική ομάδα Νεφέλη, της Ελληνικής Κοινότητας  Τορόντο που παρουσίασε παραδοσιακούς και λαϊκούς χορούς μας, ενθουσιάζοντας τους εκατοντάδες  παρευρισκόμενους οι οποίοι στο τέλος της βραδιάς  απόλαυσαν  λιχουδιές της μεσογειακής κουζίνας που δίκαια θεωρείται η κορυφαία στον κόσμο.

Νεαρός Ιταλός δεξιοτέχνης στο ακορντεόν

Στο ακαδημαϊκό μέρος του συνεδρίου, που ακολούθησε την επόμενη μέρα παρουσιάστηκαν ομιλίες με θέματα σχετικά με την ελιά από διαφορετικές επιστημονικές οπτικές.


 Μεταξύ των ομιλητών ήταν ο καθηγητής Ιστορίας από την έδρα Ελληνικών σπουδών του Πανεπιστημίου York, κ. Σάκης Γκέκας με θέμα “The olive oil Economy of Corfu from the 16^th to the 19^th century”  και η Μαρία Χναράκη από το Πανεπιστήμιο Drexel, με θέμα «Singing the Tree: The olive Oil Culture in Cretan Folk Poetry».

H διατροφή στην αρχαία Ελλάδα

Πόσο έχουν αλλάξει οι διατροφικές συνήθειες των νεοελλήνων σε σχέση με την αρχαιότητα; Υπάρχουν σήμερα κοινά φαγητά με τους αρχαίους Αθηναίους; 
Τα παραδοσιακά ελληνικά ποτά και τρόφιμα που είναι γνωστά σε κάθε γωνιά της γης,ήταν εντελώς άγνωστα στην αρχαιότητα. Το ούζο που είναι διάσημο ελληνικό brand name οι αρχαίοι το αγνοούσαν, επειδή δεν γνώριζαν τον τρόπο της απόσταξης. 
Προϊόντα όπως η ζάχαρη, ο καφές, το ρύζι, οι ντομάτες, οι πιπεριές, οι πατάτες δεν υπήρχαν στο καθημερινό τους τραπέζι.

«Οι τροφές των αρχαίων», γράφει ο Σαρλ Πικάρ στο βιβλίο του με θέμα τη ζωή στην κλασική Ελλάδα, «σκοπό είχαν να ερεθίσουν και όχι να βαρύνουν το στομάχι, γι’ αυτό άλλωστε ήταν πλούσιες σε καρυκεύματα και αρωματικά βότανα». Για τους αρχαίους το καλό φαγητό ήταν ιεροτελεστία και εκείνοι το τιμούσαν δεόντως. Στα συμπόσια τους τα τραπέζια ήταν γεμάτα πολλά φαγητά και το κρασί έρρεε άφθονο, νερωμένο με γλυκό ή θαλασσινό νερό και αρωματισμένο με δενδρολίβανο ή μέλι.

Στην εποχή του Περικλή (5ος αιώνας π.Χ.), τα φαγητά που έτρωγαν οι καλεσμένοι σε ένα σημαντικό δείπνο ήταν λαγός μαγειρεμένος με μέντα και θυμάρι, ψητές τσίχλες ή σπίνους διατηρημένους σε ευωδιαστό λάδι, αρνάκι ή γουρουνόπουλο σούβλας ποτισμένο με «θυλήματα», δηλαδή  χοντροαλεσμένο αλεύρι ραντισμένο με κρασί και λάδι, με το οποίο έσβηναν το κρέας καθώς ψηνόταν, γλυκίσματα από ψιλοκοσκινισμένο αλεύρι πασπαλισμένα με μελωμένο κρασί και σουσάμι, αλμυρά τσουρέκια, ψητά ορτύκια, τυρί της Αχαΐας, σύκα και μέλι της Αττικής, κρασί από τη Χίο και τη Λέσβο, σταφύλια από τη Μένδη της Παλλήνης, χέλια και ψάρια από τη λίμνη Κωπαΐδα, θαλασσινά από την Εύβοια, κριθαρένιο ψωμί από την Πύλο, βραστούς βολβούς, ραπανάκια για να περνά η μέθη και, βέβαια, τις πίτες της Αθήνας, καύχημα της πόλης, παραγεμισμένες με τυρί, μέλι και διάφορα καρυκεύματα.

Αν και ενίοτε καλοφαγάδες, κατά κανόνα ήταν, όμως, λιτοδίαιτοι. Οι αρχαίοι ήταν «μικροτράπεζοι» και «φυλλοτρώγες», γι’ αυτό και υπήρχε η έκφραση «Αττικηρώς ζην».

Οδηγίες για αρνί στη σούβλα

Το  Πάσχα για τους Έλληνες είναι απόλυτα συνδεδεμένο με το σούβλισμα του αρνιού. Πρόκειται για ένα πανάρχαιο έθιμο που δίνει ιδαίτερο χρώμα και ατμόσφαιρα τελετουργίας στο πασχαλινό τραπέζι.
Ωστόσο τι γίνεται αν κανείς στην παρέα δε γνωρίζει τα μυστικά της σούβλας;
Μόλις ανακαλύψατε άλλη μια από τις μεγάλες "χρησιμότητες" του παππού!

Α. Καταρχήν διαβάστε με προσοχή τις οδηγίες που ακολουθούν:

AΡΝΙ ΣΤΗ ΣΟΥΒΛΑ- ΔΙΑΒΑΖΩ ΚΑΙ ΜΑΘΑΙΝΩ (Από το Greekcook.gr)

Προειδοποίηση: Μπορεί η προετοιμασία του αρνιού να σας φανεί εύκολη, το ψήσιμο όμως στη σούβλα είναι πραγματικά δύσκολο και κουραστικό. Θα χρειαστείτε οπωσδήποτε κάποιον έμπειρο στο ψήσιμο ή κάποιον που το'χει ξανακάνει τουλάχιστον μια φορά. Διαφορετικά το αρνί σας κινδυνεύει να ψηθεί απ'έξω αλλά από μέσα να μείνει άψητο και να πάει χαμένος ο κόπος σας.

Υλικά

• 1 αρνί γύρω στα 8-12 κιλά (εξαρτάται από το πόσα άτομα θα είστε, υπολογίστε ότι το αρνί στο ψήσιμο θα μαζέψει πολύ)
• 1 χούφτα αλάτι και πιπέρι
• σπάγκο για ράψιμο ή λεπτό σύρμα
• μια χοντρή βελόνα

Εκτέλεση
Οταν αγοράζετε το αρνί, είναι σκισμένο από την κάτω του πλευρά. Μην περιμένετε να βρείτε τα εντόσθια του μέσα όπως παλιά, αν τα θέλετε θα πρέπει να τα πάρετε ξεχωριστά (δεν ξέρω τι επιτρέπεται πια με τη νέα νομοθεσία περί κοκορετσσίου, εντέρων κλπ.)

Το αρνί δε θα χρειαστεί πλύσιμο, εκτός και αν έχει αίματα, οπότε τότε καθαρίστε το.

• Σουβλίζετε το αρνί από την ουρά και σπρώχνετε για να βγει η σούβλα από το κεντρο του κεφαλιού.
• Αλατοπιπερώνετε το αρνί από την εσωτερική πλευρά του. Μπορείτε να βάλετε ελάχιστο λάδι στο χέρι (ή σε ένα πινέλο κουζίνας) και να αλείψετε εξωτερικά το αρνί ώστε να κολλήσει επάνω στο αρνί το αλάτι. Μετά αλατοπιπερώνετε και εξωτερικά (στις πλάτες, λαιμό, πόδια).
• Το ράβετε στο άνοιγμα με μια βελόνα με κλωστή ή με σύρμα λεπτό. Αυτό γίνεται για να μη τρέχει το ξύγκι κατά το ψήσιμο, κατά τα άλλα θα μπορούσε να μείνει και ανοιχτό.
  Το σούβλισμα και το αλατοπιπέρωμα γίνονται από το προηγούμενο βράδυ.
• Την Κυριακή του Πάσχα, πρωΐ-πρωΐ, ετοιμάζετε τη φωτιά (φτιάχνετε ένα λάκο με κάρβουνα στο μήκος του αρνιού και πλάτος ανάλογα με το πόσα αρνιά θα ψήσετε). Καλό είναι να έχετε και παρέα στο ψήσιμο. 
  Η φωτιά πρέπει να είναι πολύ χαμηλή. Για να ψηθεί το αρνί θέλει 2-3 ώρες ανάλογα με τη φωτιά που έχετε. Στην αρχή θέλει γρήγορο γύρισμα, βοηθά να μην "αρπάξει" το αρνί, να μην καεί δηλαδή. 
  Το ψήσιμο του αρνιού θέλει υπομονή. Μην βιάζεστε να το ψήσετε, θέλει να το βάλετε ψηλά σε ύψος και σε χαμηλή φωτιά. Αν το βάλετε χαμηλά (κοντά στη φωτιά), θα ψηθεί πιο γρήγορα αλλά μπορεί να το κάψετε.
• Σημαντικό ρόλο στη γεύση παίζει το αλατοπίπερο και πόσο θα βάλετε (ανάλογα το πόσο αλμυρό το θέλετε). 

Σημείωση: Οσοι βρίσκουν ανυπόφορο το ψήσιμο μπροστά στη φωτιά, μπορούν να αγοράσουν ένα αυτόματο μηχανάκι που πατάς το κουμπί και γυρίζει μόνο του το αρνί. Το πρόβλημα είναι ότι μπορεί να πάθει κάποια εμπλοκή και να μείνετε ξεκρέμαστοι.

Συμβουλή: Κάντε το Πάσχα αυτό να σας μείνει αξέχαστο. Ψήστε το δικό σας αρνί στην αυλή/μπροστά στο δρόμο του σπιτιού σας, φωνάξτε φίλους/γείτονες, βάλτε μουσική, κεράστε τους περαστικούς ένα κρασάκι.

Και επειδή το αρνί αργεί να γίνει, έχετε πολεμοφόδια σε ένα τραπεζάκι: Κόκκινα αβγά για τσούγκρισμα, συκωτάκια τηγανητά, κουλουράκια, καμιά σαλατούλα, κρασί.

Β. ΒΛΕΠΩ ΚΑΙ ΜΑΘΑΙΝΩ

Αν εξακολουθείτε να έχετε απορίες ή είστε οπτικοί τύποι (μαθαίνετε βλέποντας), τότε
παρακολουθήστε με προσοχή τις οδηγίες που ακολουθούν.
Το μουστάκι ενός από τους κυρίους που συμμετέχουν στην επίδειξη αποτελεί εγγύηση για την εγκυρότητα των πληροφοριών...

«Εκπαιδεύοντας το Λόρδο Έλγιν»

Το Τμήμα Παιδείας της Ελληνικής Κοινότητας με την υποστήριξη της Παμμακεδονικής Ένωσης, του Συλλόγου Θεσσαλονικέων και της Ελληνοκαναδικής εταιρείας Schetchley Cleaners, έφερε τον ελληνικό πολιτισμό μέσα στα καναδικά σχολεία.
Ανταποκρινόμενοι σε αίτημα του δημόσιου σχολείου «Λόρδος Έλγιν» στο Ajax του Οντάριο, και στα πλαίσια Ημέρας Πολυπολιτισμού, οι εκπαιδευτικοί της Ελληνικής Κοινότητας ετοίμασαν και παρουσίασαν ένα πρόγραμμα το οποίο προέβαλε την Ελλάδα και τον πολιτισμό της σε Καναδούς μαθητές ηλικίας 6-15 ετών.

Η παρουσίαση, για την οποία δούλεψαν συστηματικά δάσκαλοι και εθελοντές του Γραφείου Παιδείας της ΕΚΤ, περιλάμβανε μαθήματα ελληνικής γλώσσας (αλφάβητο, λέξεις και αριθμούς) , προβολή βίντεο και εικόνων από την Ελλάδα, παρουσίαση ελληνικών παραδοσιακών χορών, μουσικής, ειδών λαϊκής τέχνης και ελληνικών τροφίμων τα οποία είχαν την ευκαιρία να δοκιμάσουν και να απολαύσουν εκατοντάδες μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί.

Ιδαίτερα σημαντικό είναι το γεγονός ότι μέσα από την ελληνική ιστορία και μυθολογία οι εκπαιδευτικοί της Ελληνικής Κοινότητας δίδαξαν στους μαθητές του καναδικού σχολείου πώς η πόλη τους και το όνομα του σχολείου τους συνδέεται με την Ελλάδα και τον πολιτισμό της. Με μεγάλο ενδιαφέρον οι μαθητές αλλά και οι δάσκαλοί του «Λόρδου Έλγιν» έμαθαν για τα γλυπτά του Παρθενώνα ( τα «Ελγίνεια») και την εκστρατεία που γίνεται για την επιστροφή τους στην Αθήνα. Επίσης άκουσαν από τους Έλληνες εκπαιδευτικούς , για πρώτη φορά, ότι το Ajax πήρε το όνομά του από τον Αίαντα έναν από τους ήρωες του Τρωικού πολέμου.

Την παρουσίαση, που για το Τμήμα Παιδείας της Ελληνικής Κοινότητας ήταν μια πιλοτική εφαρμογή του προγράμματος προβολής του ελληνικού πολιτισμού σε καναδικά σχολεία, έκαναν οι:
Δάφνη Βλάσση, Θέμης Αραβοσιτάς, Μάγδα Σιγάλα, Benjamin Crotty, Μιχάλης Στελλάτος, Τιμολέων Πράττας και Μαρία Ματθαίου. Παρούσα στο καναδικό σχολείο ήταν και η ΕΡΤ δια του ανταποκριτή της στο Τορόντο Τάκη Γαλιάτσου, που βιντεοσκόπησε την παρουσίαση και μίλησε με Καναδούς εκπαιδευτικούς και μαθητές για την «Ελληνική τους εμπειρία».

Ελληνικές γεύσεις στο σχολείο

ΠΟΙΟΣ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΟΙ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΕΣ;

Στα πλαίσια της ενότητας "Ξέρατε ότι στην Ελλάδα..." η οποία αναλύει θέματα διατροφής καθώς και τα πλεονεκτήματα της μεσογειακής κουζίνας, οι μαθητές της Γ' Λυκείου του σχολείου Αριστοτέλης- Eastern πήραν μέρος σε ένα τεστ "γευσιγνωσίας" που έλαβε χώρα στην τάξη.
Πιο συγκεκριμένα, οι μαθητές έφεραν ένα "πιάτο" της προτίμησής τους από την ελληνική κουζίνα και καλέστηκαν να δοκιμάσουν διαφορετικά παραδοσιακά ελληνικά φαγητά προσπαθώντας να μαντέψουν και να καταγράψουν τα συστατικά τους.
΄Οπως φαίνεται και στο φωτογραφικό υλικό η προσπάθεια στέφτηκε με μεγάλη επιτυχία, με τους μαθητές να δοκιμάζουν γεμιστές πιπεριές, τυρόπιτα, φακή, λουκουμάδες, χαλβά και πολλές άλλες λιχουδιές!

 

O Γιώργος και o Ανδρέας δοκιμάζουν διακριτικά τυρόπιτα.



Η Χριστίνα παρουσιάζει γεμιστές πιπεριές με ρύζι και μανιτάρια



Η Μαρία "βαθμολογεί" το πιάτο της Χριστίανς

Η Άννα Μαρία  και ο Νικηφόρος με πατροπαράδοτες φακές!

Η Ολίβια και η Παναγιώτα δοκιμάζουν χαλβά από σιμιγδάλι

Παναγιώτα, Κατερίνα και Γρηγόρης απολαμβάνουν  μελομακάρονα

 Συγχαρητήρια στις μητέρες που βοήθησαν με τις μαγειρικές τους ικανότητες να γίνει η εργασία μας πραγματικότητα. 

Μαρία Αγγελή